The Dads

JAN LEGT HET UIT: ZO BEN JE EEN GOEDE BOEMAN!

Aangezien moeders altijd lief willen worden gevonden, valt vaders automatisch de rol van Boeman toe. Er moet nou eenmaal iemand zijn die het hardhandige deel van de opvoeding voor zijn rekening neemt. Immers: kinderen zijn niet redelijk, snappen niet wat goed voor ze is, en als je ze te veel opties geeft, nemen ze dus meestal de verkeerde beslissing. Wijs je ze daarop, hebben ze een grote muil, luisteren niet, en moeten op hun plaats worden gezet. En dat lukt niet met kusjes en knuffels en eindeloze onderhandelingen, dat lukt alleen met stemverheffing en de dreiging van geweld.

Laat dat nou net de specialiteit van mannen zijn. Die donkere stem hebben we – uitgezonderd een enkele testosteronluwe alt-sopraan – al van nature in huis, net als de forse gestalte en imposante spierbundels die het aannemelijk maken dat we een kind zonder noemenswaardige inspanning de lever zou kunnen uitrukken. Let op! Het is dus niet de bedoeling dat je je kind daadwerkelijk letsel toebrengt, het is de bedoeling dat het kind op een bijzonder primitief-menselijk niveau begrijpt dat het te ver is gegaan en hiermede een wezen heeft boos gemaakt dat ze beter te vriend kunnen houden. Een beetje zoals kleine hondjes vaak in blinde overgave op hun rug gaan liggen als er een hondsdolle Dobermann grommend komt aankwijlen.

Het is een toneelstuk: je daalt af tot het niveau van het kind en geeft het een signaal dat het begrijpt: ‘Papa schreeuwt heel hard, Papa is dus erg boos, dat is slecht nieuws, want als we niet uitkijken slaat hij ons de kop van de romp. Laten we dus maar vlug onze tanden poetsen en zonder eten naar bed gaan!’. Het is niet leuk, ook niet voor de kinderen, maar het moet soms, want, zoals gezegd, kinderen beheersen de eerste tien jaar van hun leven niet de gave van de redelijkheid of de vaardigheid van genuanceerd communiceren. Bovendien zoeken ze altijd de grens op, dat is hun aard, en onze taak die aan te geven.

Het is dus niet moeilijk: je doet alsof je boos bent (niet ècht, stel je niet aan, het is een kind!) en brult iets in de sfeer van ‘als ik naar boven moet komen, zwaait er wat’, doet drie stappen de trap op, wacht tot je de kinderen als een gek hun bed in hoort klimmen, ga dan naar boven en vraag dan op duistere toon of ze het nooit meer zullen doen… succes gegarandeerd en na een kwartiertje kan mama naar boven om de traantjes te drogen en te zeggen dat papa niet meer boos is en het niet zo kwaad meende.

Yo, Papi is het Papablog van de makers van THE DAD, het #1 boek voor vaders. Marcel Langedijk schrijft over zijn verwarde gevoelens voor zijn aanstaande baby. Jan Heemskerk schrijft over de trubbels en blij-momenten met zijn puber en zijn twee uithuizige, volwassen zoons. En Selwyn Senatori tekent herkenbare vaderdilemma’s voor mede-Papi’s van alle leeftijden! Maak hierbij vast kennis met de zielenkronkels van de Drie Dolle Daddy’s, de makers van THE DAD, het #1 boek voor Vaders, dat in November 2016 verschijnt. Tot die tijd: check deze plaats voor hartige voorproefjes!

Add a comment
Janine Breukhoven

Janine Breukhoven

Geef een reactie